Dichterskring Alkmaar
 
Petra van Rijn

Petra van Rijn

 




                      Petra van Rijn schrijft de poëzie van het dagelijkse, wat dichtbij, binnen haar blikveld komt. Dat is meer dan je op het eerste gezicht zou denken...


Het wassende water


Ronde na ronde
omhelzen onze kleren elkaar
in de dagelijkse dans
van de wasautomaat

Angstzweet, ochtendgeuren,
babyspuug en as
slingert de centrifuge
door alle leidingen naar zee.

Vroeg of laat
schrobt een vrouw aan een andere kust
haar kleren op gebleekte stenen
met mijn spoelwater.

Onze waslijnen
omspannen de aarde.

                              Geen terug

Er is geen terug
naar de zondagmiddagen
met vlechtjes in de franje van het tafelkleed
de goudgerande porseleinen doos
met bonbons van Jamin
gekocht op zaterdag,
streng bewaakt
onder slierten sigarenrook.
    
Geen terug naar de tantes
in cognackleurig mantelpak,
verbijsterend dik
met veren op hun hoed
achter hun thee
uit het zondagse servies.

Ze mochten niet zien
hoe jij je armen spreidde,
je armen om voor jezelf
de omvang te meten van
ongelooflijk, zoveel onderkinnen,
zoveel kwabben en plooien
aan één oudedameslijf.

Voor je liggen nu
de vreugdeloze feesten
van de volwassenen
waar je zult zitten
als een kind
verdwaald tussen vreemden,
vermomd
als één van hen.
 

Hotel California

Straks weer
voor de achttienduizendste keer
Hotel California
op alle radio's
en weer
ben ik voor even terug
in de doorrookte kamer
waar de nachten dagen werden
Hotel California en weer
deze kick voor Frenk
kijk eens,
de naalden liggen klaar
op de koelkast in de keuken
onder de poster met het zeepmeisje
naast het gasstel met het hete water
ja, wij koken de naalden altijd uit
er is een shot voor iedereen en weer
Hotel California

nu een requiem
voor de verraden jeugd, in memoriam,
voor de jongens die het niet haalden,
de vrienden die zich versnoven,
de klinieken bevolkten, de pensions,
ze kwamen er nooit meer uit

California, je weet wel, van de soep
en de bouillonblokjes,
en die hit uit de toptweeduizend
doorgedraaid, dolgedraaid
doodgedraaid,
tijd om een tijd te vergeten
You can never leave... 

                                

Krakau 2012

1
Er heerst museumstilte
er heerst museumruimte
in de hoge marmeren zalen 
spreken foto's van beelden die ik niet vertrouw

bouwwerken vanuit de voordeligste hoek
raamwerk van hijskranen, raderen, 
abstract maar indrukwekkend
mensen zonder vlek, zonder blik, zonder lach
bevolken dit vereerde vaderland
in eenheid tot amen
zwart en wit
ik leerde dit wantrouwen

2
een vrouw leidt een kind rond, 
een jongen van een jaar of tien
ik kan haar niet verstaan
ik hoor haar vertellen over  verleden
langs foto's en vitrines het verhaal
dat het puin is geruimd 
en de wereld nu open

3
je loopt door dezelfde zalen als ik
maar jouw ogen kijken onschuld
zien geen propaganda
als je luistert naar wat hier hangt
het opbouwen van de staat
door de heldhaftige strijders
de onvermoeibare sporters
allen jong
en goed gevormd
ze kijken omhoog naar de vlag

4
dit gefilterd kijken
is een vertrouwde vijand
uit vroeger tijd
reclame nu
spreekt dezelfde taal
mensen hebben recht
op hun eigen vergissing