Dichterskring Alkmaar
 
Nic. Beets

Historie

 

VERHEUG U IN DE NEVEL NIET

Verheug u in de nevel niet

omdat uw oog die kan bemerken

de zuivre lucht, die niemand ziet

ziedaar hetgeen uw kracht moet sterken

niet wat zich zien en tasten doet

't on-zichtbre doet ons 't meeste goed

                              Nic. Beets

 

Aan de rand van het oude stadscentrum van Alkmaar bevindt zich de uit de 19e eeuw daterende theekoepel, waar de beroemde dichter Nicolaas Beets (1814-1903) zijn verzen voorlas temidden van vrienden. Want zo schreef hij eens: "Ze zijn bedacht in verloren uren, tussen de wielen en op het water, op wandelingen en in vervelende gezelschappen. Zij zijn geschreven in ogenblikken, waarin een ander de piano opensluit of een pijp rookt. Zij werden in gezellige uurtjes voorgelezen onder vrienden, alleen onder vrienden."

En nog steeds worden in de oude theekoepel, waar nu Cantina Architectura is gevestigd, in de geest van Nicolaas Beets, gedichten en verzen voorgedragen.

Sinds 13 juni 1984 beluisteren en bespreken de leden van de Dichterskring Alkmaar iedere maand elkaars werk. Dit onder het genot van dampende koffie, de huisgemaakte appeltaart en een goed glas wijn.

De leidraad voor het bespreken van een gedicht is vastgesteld in de statuten van de poëzie. De dichter moet nu eenmaal vrij zijn in het geen hij of zij wenst te schrijven, met respect voor ieders uiting, want poëzie is een eeuwig scheppend ritme. 

 

 


POËZIE IS EEN EEUWIG SCHEPPEND RITME

Wat is eigenlijk poëzie?
Een individuele uiting?
Het geluid van het innerlijkst zelf?

Na moeizame bevalling
vertegenwoordigster van een geheim
dat niet gewoon gezegd kan worden?

 Is poëzie de vertolking
van de eeuwige hartenklop
in de mens zelf
en van het grote leven?
En daarom heilig
en niet bestemd voor oren
die niet kunnen horen?

Is dan poëzie
de terughouding van het leven zelve?
En moet zij daarom
omzichtig worden benaderd,
zodat er ruimte blijft
en ieder in zich de klank
van de dichter kan verwerken?

 Is de poëzie de wijsheid,
die in de stilte - die we even handhaven -
tot rijping komt en stuwt
tot nieuwe groei in onszelf?
Als een pril blad in vijandige omgeving
tijd en ruimte nodig hebbend
om uit te botten naar de zon...
En zo het antwoord van de mens aan het leven?

 Is een directe reactie op een gedicht
of een scherp woord van kritiek
dan niet een regelrechte aanslag
op dit pasgeboren kind?

Want in plaats van te antwoorden
aan het ritme van de eeuwigheid
komt het scherpe woord in het hart
en is er geen plaats meer
voor het nieuwe zongeboren kind!

Als een wees zwerft het rond
en geen huis, geen rijke bodem vindend,
verdrinkt het wanhopig zichzelf
in de door kritiek opgeroepen oceaan van gedachten:
NIETS
              
                                                            door Herman Lutgerink

 (artikel 6.1 uit de statuten van onze Dichterskring Alkmaar)